روزی که دستت را به دستانم دادی و تمام وجودم را آتش زدی؟
آن روز نمی دانستم چرا می سوزم؟!  ولی حالا خوب ميفهمم که دستانت پيام آور آتش
درونی ات بودند .
اکنون نيز دارم می سوزم؟! ولی نه از گرمای عشق تو
از غم نبودنت، از اندوه دوريت !؟
و چه زجر آور است اين سوختن، که حتی دريا دريا آب هم نمی تواند لحظه ای آرامش کند
بی تو حتی ديگر ساحل هم پاهای آتشينم را در خنکای آغوشش نمی گيرد !؟
انگار او هم به دوتايی بودن رده پاها عادت کرده و حالا رد پای تنهای من برايش غريبه
است
آه ای محبوب من، بی تو دنيا هم مرا آتش  ميزند